دوره 2، شماره 2 - ( 8-1404 )
جلد 2 شماره 2 صفحات 49-40 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Pourhosein Gilakjani N S. (2025). Opportunities and Challenges in the Adoption of Emerging Industry 4.0 Technologies in Iran. SELMJ. 2(2), 40-49.
URL: http://selmj.ir/article-1-91-fa.html
URL: http://selmj.ir/article-1-91-fa.html
پورحسین گیلاکجانی نورسما.(1404). ظرفیتها و چالشهای بهکارگیری فناوریهای نوین صنعت ۴.۰ در ایران دانش پژوهی در رهبری و مدیریت آموزشی 2 (2) :49-40
انتشارات آکادمی علوم
چکیده: (74 مشاهده)
فناوریهای نوین صنعت چهارم، که در دهه اخیر بهعنوان یکی از عوامل تحولآفرین در صنایع و بخشهای مختلف شناخته شدهاند، ظرفیتهای متعددی را برای بهبود کیفیت آموزش و مدیریت آموزشی در جهان به ارمغان آوردها و نوید تحولات بزرگی در شخصیسازی آموزش، بهبود کیفیت یادگیری، افزایش دسترسی به منابع آموزشی و بهینهسازی فرآیندهای مدیریتی را فراهم کردهاند. اما بهکارگیری این فناوریها در ایران با چالشهای متعددی روبرو است. نخستین و مهمترین چالش، شکاف دیجیتال موجود بین مناطق مختلف کشور است. که امکان استفاده عادلانه از این فناوریها را محدود کرده است.
این پژوهش با رویکردی کیفی در پی یافتن جواب این سوال اساسی این است که چگونه میتوان در شرایطی که شکاف دیجیتال به عنوان یک واقعیت انکارناپذیر وجود دارد، از فناوریهای نوین برای بهبود کیفیت آموزش و مدیریت آموزشی بهره برد؟ آیا این فناوریها میتوانند به عدالت اجتماعی و رفاه در جامعه آموزشی ایران کمک کنند، یا اینکه تنها به افزایش شکاف بین مناطق برخوردار و محروم منجر خواهند شد؟
یافته های این پژوهش نشان می دهد که فناوریهای نوین صنعت ۴.۰ در صورت بهکارگیری صحیح و عادلانه، میتوانند به بهبود کیفیت آموزش و مدیریت آموزشی در ایران کمک شایانی کنند. اما تحقق این امر نیازمند توجه جدی به مسئله شکاف دیجیتال و تلاش برای کاهش آن است. امیدوارم این نامه بتواند گامی هرچند کوچک در جهت توجه بیشتر به این موضوع مهم برداشته زمینهای برای بحث و تبادل نظر بیشتر در این حوزه فراهم آورد.
این پژوهش با رویکردی کیفی در پی یافتن جواب این سوال اساسی این است که چگونه میتوان در شرایطی که شکاف دیجیتال به عنوان یک واقعیت انکارناپذیر وجود دارد، از فناوریهای نوین برای بهبود کیفیت آموزش و مدیریت آموزشی بهره برد؟ آیا این فناوریها میتوانند به عدالت اجتماعی و رفاه در جامعه آموزشی ایران کمک کنند، یا اینکه تنها به افزایش شکاف بین مناطق برخوردار و محروم منجر خواهند شد؟
یافته های این پژوهش نشان می دهد که فناوریهای نوین صنعت ۴.۰ در صورت بهکارگیری صحیح و عادلانه، میتوانند به بهبود کیفیت آموزش و مدیریت آموزشی در ایران کمک شایانی کنند. اما تحقق این امر نیازمند توجه جدی به مسئله شکاف دیجیتال و تلاش برای کاهش آن است. امیدوارم این نامه بتواند گامی هرچند کوچک در جهت توجه بیشتر به این موضوع مهم برداشته زمینهای برای بحث و تبادل نظر بیشتر در این حوزه فراهم آورد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |