برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


دانشگاه تهران
چکیده:   (160 مشاهده)
مقدمه و هدف: تحولات سریع فناوری‌های نوین، به‌ویژه هوش مصنوعی، فرصت‌های تازه‌ای برای بهبود مدیریت و رهبری آموزشی فراهم آورده است .هدف این پژوهش، تبیین نقش هوش مصنوعی در بهبود مدیریت و رهبری آموزشی مدارس، با بهره­‌گیری از دیدگاه­‌های اعضای هیئت علمی دانشگاه‌­ها به عنوان خبرگان حوزه آموزش انجام شد.
روش­‌شناسی پژوهش: این پژوهش با شیوه کیفی و رویکرد گلیزری با 15 عضو هیئت علمی استان تهران در سال تحصیلی 1405-1404 با استفاده از نمونه‌­گیری هدفمند انجام شد تا جایی که تحلیل‌ها به اشباع نظری رسید. داده‌­ها با استفاده از مصاحبه­‌های نیمه ساختاریافته گردآوری شد. روش تحلیل کدگذاری بوده که در سه سطح باز (مفهوم)، محوری (مقوله فرعی) و انتخابی (مقوله اصلی) انجام شده است. مفهوم‌­ها و مؤلفه‌­های الگوی هوش مصنوعی مدیریت و رهبری آموزشی (145مفهوم، 15 مقوله فرعی و 3 مقوله اصلی) از مصاحبه‌­ها مشخص و در قالب الگو تدوین شد.

یافته‌­ها: بنابر یافته­های به دست آمده در این پژوهش مدلی مفهومی از هوش مصنوعی در بهبود مدیریت و رهبری ترسیم شد.
بحث و نتیجه‌­گیری: نتایج نشان داد که مدل به 3 دسته تنظیم تجربه بادگیری بر اساس سبک یادگیری، نیازها، اهداف شخصی (مشاوره به دانش­آموزان؛ محیط یادگیری فعال؛ ارائه محتوای آموزشی شخصی سازی شده؛ فراهم کردن محیط‌­های یادگیری هوشمند؛ یادگیری هوشمند؛ ارائه مدیریت کلاس بهتر)؛ وظایف شغلی معلمان (دستیاران مجازی؛ نمره­­‌دهی؛ نظارت بر یادگیری؛ آموزش هوشمند، ارائه بازخورد)؛ وظایف اداری (حفظ اطلاعات دانش‌­آموزان؛ پذیرش و ثبت نام دانش‌­آموزان؛ پیش­‌بینی
و برنامه­‌ریزی عملکرد معلم و دانش­‌آموزان؛ تصمیم‌­گیری سهل‌­تر)
طبقه­‌بندی شد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که هوش مصنوعی می‌تواند به سیاست‌گذاران آموزشی و مدیران مدارس در جهت بهره‌برداری مؤثرتر از ظرفیت‌های هوش مصنوعی برای ارتقای کیفیت مدیریت و رهبری آموزشی یاری رساند و هوش مصنوعی به عنوان ابزاری تحول آفرین می‌تواند نقش مهمی در توسعه رهبری آموزشی و ارتقای کیفیت مدیریت مدارس ایران ایفا نماید.
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.