Hosseini N.
(2026). Applying Postmodern Approaches in Educational Leadership Scholarship: Examining the Implications for Iran’s Educational System. SELMJ. 2(3), 57-76.
URL: http://selmj.ir/article-1-81-fa.html
حسینی نیره السادات.
(1404). کاربرد رویکردهای پستمدرن در دانشپژوهی رهبری آموزشی: واکاوی دلالتها برای نظام آموزشی ایران دانش پژوهی در رهبری و مدیریت آموزشی 2 (3) :76-57URL: http://selmj.ir/article-1-81-fa.html
دانشجوی دکترا، گروه مدیریت آموزشی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران
چکیده: (110 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر، تبیین و تحلیل کاربست رویکردهای پستمدرن در دانشپژوهی رهبری آموزشی و بررسی دلالتهای آن برای نظام آموزشی ایران است. پژوهشهای متعارف رهبری آموزشی، متأثر از پارادایم اثباتگرا، در تبیین پیچیدگیها و زمینهمندی پدیده رهبری با محدودیت مواجهاند. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش تحلیل مضمون، با بررسی نظاممند ۵۸ منبع معتبر فارسی و انگلیسی (۱۹۹۰-۲۰۲۶)، چهار مضمون اصلی کاربست رویکردهای پستمدرن را شناسایی کرده است: بازتعریف بنیانهای هستیشناختی و معرفتشناختی (پذیرش واقعیتهای چندگانه و زمینهمندی دانش)، تحول روششناختی (توسعه روایتپژوهی، تحلیل گفتمان و پژوهشهای مشارکتی)، دگرگونی نظریهپردازی (گذار از رهبری فردمحور به رهبری توزیعشده و گفتگویی)، و دلالتهای اخلاقی-عدالتی (توجه به صداهای حاشیهای و نقد ساختارهای قدرت). یافتهها نشان میدهد که کاربست این رویکردها در نظام آموزشی ایران، با توجه به ویژگیهایی چون تمرکزگرایی، تنوع فرهنگی و نابرابریهای منطقهای، میتواند به توسعه رهبری مشارکتی، کاهش شکافهای آموزشی و تقویت سرمایه اجتماعی منجر شود. نتیجهگیری پژوهش بر ضرورت بازنگری در مبانی معرفتشناختی پژوهشهای رهبری آموزشی و توسعه رویکردهای تلفیقی متناسب با بافت ایران تأکید دارد.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي