دوره 2، شماره 2 - ( 8-1404 )
جلد 2 شماره 2 صفحات 10-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Khalkhali A. (2025). Artificial Intelligence Agents: The Evolution from Reactive Systems to Intelligent Collaborators in Scholarly Discourse. SELMJ. 2(2), 1-10.
URL: http://selmj.ir/article-1-84-fa.html
URL: http://selmj.ir/article-1-84-fa.html
خلخالی علی.(1404). عاملهای هوش مصنوعی: تکامل از سیستمهای واکنشی به همکاران هوشمند در گفتمان پژوهشی دانش پژوهی در رهبری و مدیریت آموزشی 2 (2) :10-1
دانشیار،گروه مدیریت آموزشی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران
چکیده: (82 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر، بررسی سیر تحول عاملهای هوش مصنوعی از سیستمهای واکنشی ساده به همکاران هوشمند و مشارکتکنندگان فعال در فرایندهای پژوهشی است. عاملهای هوش مصنوعی با درجهای از خودمختاری عمل میکنند و قابلیت یادگیری، تطبیق و تصمیمگیری را ادغام مینمایند. این مقاله با رویکرد کیفی و به روش تحلیل مفهومی، به تعریف عاملهای هوش مصنوعی، بازخوانی سیر تحول تاریخی آنها، تفکیک و تعریف انواع مختلف و تبیین فرایند تربیت این عاملها بهعنوان مشارکتکنندگان گفتمانساز در پژوهش میپردازد. یافتهها نشان میدهد که تحول عاملها از چتباتهای اولیه مانند Eliza در دهه ۱۹۶۰ آغاز شده و با پیشرفتهایی چون ظهور دستیارهای صوتی، انقلاب هوش مصنوعی مولد با معرفی ChatGPT در سال ۲۰۲۲، و در نهایت پیدایش عاملهای خودمختار چندمنظوره در سالهای اخیر ادامه یافته است. انواع عاملها در پنج سطح خودمختاری از اتوماسیون بدون هوش مصنوعی تا جریانهای کاری کاملاً مستقل طبقهبندی میشوند. فرایند تربیت عاملها با استفاده از چارچوبهایی مانند Taskade و LangGraph و با بهرهگیری از روشهایی چون یادگیری نظارتشده، یادگیری تقویتی و یادگیری تقلیدی، آنها را به مشارکتکنندگانی فعال در تولید داده، تجزیه و تحلیل و هماهنگی وظایف پژوهشی تبدیل میکند. نتیجهگیری پژوهش بر ضرورت توجه به تعادل میان خودمختاری و نظارت انسانی، رعایت اصول اخلاقی و توسعه معماریهای ترکیبی برای نیل به سیستمهای قابل اعتماد تأکید دارد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
